Egzistencijalno-dijaloška konstitucija jezika i njegovo onto-etičko utemeljenje u okviru Šarčevićeve komunikativne etike

Abstract

Ovaj rad tretira doprinos bosanskog filozofa Abdulaha Šar­čevića komunikativnom iskustvu ljudske orijentacije tretiranjem kategorija egzistencije, jezika, istine, dijaloga i komunikativne etike, čime se dolazi i do hermeneutizacije različitih socio-kul­turnih obrazaca usmjerenih na konsenzus i praksu interkulturne orijentacije i otvaranje globalnog etičkog horizonta. Jezik u toj filozofsko-etičkoj perspektivi nije samo nosilac kulturne memo­rije i moralnih obrazaca, već je i modelirajući sistem u formi­ranju identiteta, društvene svijesti i moralno-etičkog senzibi­liteta. Stoga se jeziku pristupa i kao jedinom čvrstom temelju etike, ljudske komunikacije, posredovanog njegovim – jezičkim ethosom i komunikativnim umom, što istovremeno implicira njegovo poimanje kao uslova mogućnosti moralnog odnosa prema drugom, a komunikativnoj etici kao regulativnom idealu postkonvencionalnog morala. Tako se spojem ontologije i etike, istine i jezika, dolazi do „egzistencijalno-dijaloške konstitucije“ temeljnih vrijednosti komunikativne zajednice, pri čemu jezik nije samo alat za komunikaciju na površinskom nivou, već je duboko ukorijenjen u našem društvenom tkivu koje pohranjuje individualna i zajednička sjećanja, tradicije – izražajno artikuli­šući kompleksnosti ljudskog uma.